چو گلگون سرشکم مردم چشم

فرس بر شاه گردون می دواند

مگر خونم بخواهد ریخت امشب

که برعزم شبیخون می دواند

ز راه دیده بیرون می دواند

چنانش گرم رو بینم که چون آب

دمادم تا بجیحون می دواند