چنانش گرم رو بینم که چون آب

که برعزم شبیخون می دواند

چو گلگون سرشکم مردم چشم

ز راه دیده بیرون می دواند

دمادم تا بجیحون می دواند

برو در خواهد آمد خون چشمم

بدین گرمی که گلگون می دواند