از تحیر خون دل در جان مرجان افکند

راستی را ترک تیرانداز مستت هر نفس

کشته ئی را از هوا برخاک میدان افکند

درج یاقوت گهر پوشت چو گردد در فشان

یک نظر در کار خواجو کن که هر شب در فراق

ز آتش مهرت شرر در کاخ کیوان افکند

نزد طوفان سرشکش بین که ابر نوبهار