ز آتش مهرت شرر در کاخ کیوان افکند

درج یاقوت گهر پوشت چو گردد در فشان

از تحیر خون دل در جان مرجان افکند

یک نظر در کار خواجو کن که هر شب در فراق

نزد طوفان سرشکش بین که ابر نوبهار

از حیا آب دهن بر روی عمان افکند