نتواند که رخم بیند و صفرا نکند

چون توانم شدن از نرگس مستت ایمن

کانکه چشم تو کند کافر یغما نکند

گل خیری چو بر اطراف گلستان گذرم

هر که احوال دل غرقه بداند خواجو

اگرش عقل بود روی بدریا نکند