هر که احوال دل غرقه بداند خواجو

کانکه چشم تو کند کافر یغما نکند

گل خیری چو بر اطراف گلستان گذرم

نتواند که رخم بیند و صفرا نکند

اگرش عقل بود روی بدریا نکند