کان سهی سرو روان میل تمایل می کند

هرگز از جام می لعلش نمی باشد خمار

می پرستی کو ببادامش تنقل می کند

راستی را شاخ عرعر می درفشد همچو بید

جادوی چشمش قلم در سحر بابل می کشد

سبزی خطش سزا در دامن گل می کند

آنکه ما را می تواند سوختن درمان ما