چون سر زلف پریشان تو سرگردانند

زاهدان کز می و معشوق مرا منع کنند

چون شدم کشته ز تیغم به چه می ترسانند

روی بنمای که جمعی که پریشان تواند

دل دیوانه ام از بند کجا گیرد پند

کان دو زلف سیهش سلسله می جنبانند

من مگر دیوم اگر زانکه برنجم ز رقیب