دل دیوانه ام از بند کجا گیرد پند

چون شدم کشته ز تیغم به چه می ترسانند

روی بنمای که جمعی که پریشان تواند

چون سر زلف پریشان تو سرگردانند

کان دو زلف سیهش سلسله می جنبانند

من مگر دیوم اگر زانکه برنجم ز رقیب

که رقیبان تو دانم که پری دارانند