کاسیر طره خوبان خلخ و چینند

مگر تو فتنه نخیزی و گرنه ز اهل نشست

اگر چه همچو کبوتر اسیر شاهینند

ز چین زلف تو آگاه نیستند آنها

مقامران محبت که پاک بازانند

کجا ز عرصه مهر تو مهره بر چینند

نظر بظاهر شوریدگان مکن خواجو