کان سهی سرو روان از سر پا بنشیند

تو مپندار که دور از تو اگر خاک شوم

آتش عشق من از باد هوا بنشیند

من بشکرانه آن از سر سر برخیزم

عقل باور نکند کان شه خوبان خواجو

از تکبر نفسی پیش گدا بنشیند