از رخ و زلفش سخن می چید و سنبل می درود

از عذارش پرده گلبرگ و نسرین می درید

وز جمالش آبروی ماه و پروین می فزود

همچو سرمستان دلم تا صبحدم در باغ وصل

گرشکار آهوی صیاد او گشتم چه شد

ور غلام هندوی شب باز او بودم چه بود

چون وصال دوستان از دست دادم چاره نیست