بدوستی که مرا هیچکس بجای تو نبود

بجز ثنای تو نبود همیشه ورد زبانم

که حرز بازوی جانم بجز دعای تو نبود

بود بجای منت صد هزار دوست ولیکن

دلم وفای تو ورزد چرا که هیچ نیرزد

دلی که بسته گیسوی دلگشای تو نبود

گدای کوی تو بودن ز ملک روی زمین به