گدای کوی تو بودن ز ملک روی زمین به

بدوستی که مرا هیچکس بجای تو نبود

دلم وفای تو ورزد چرا که هیچ نیرزد

دلی که بسته گیسوی دلگشای تو نبود

که سلطنت نکند هر که او گدای تو نبود

چو سر ز خاک برآرند هرکس بامیدی

امید اهل مودت بجز لقای تو نبود