امید اهل مودت بجز لقای تو نبود

گدای کوی تو بودن ز ملک روی زمین به

که سلطنت نکند هر که او گدای تو نبود

چو سر ز خاک برآرند هرکس بامیدی

ترا به چشم تو بینم چرا که دیده خواجو

سزای دیدن روی طرب فزای تو نبود