چو سر ز خاک برآرند هرکس بامیدی

دلی که بسته گیسوی دلگشای تو نبود

گدای کوی تو بودن ز ملک روی زمین به

که سلطنت نکند هر که او گدای تو نبود

امید اهل مودت بجز لقای تو نبود

ترا به چشم تو بینم چرا که دیده خواجو

سزای دیدن روی طرب فزای تو نبود