که سلطنت نکند هر که او گدای تو نبود

دلم وفای تو ورزد چرا که هیچ نیرزد

دلی که بسته گیسوی دلگشای تو نبود

گدای کوی تو بودن ز ملک روی زمین به

چو سر ز خاک برآرند هرکس بامیدی

امید اهل مودت بجز لقای تو نبود

ترا به چشم تو بینم چرا که دیده خواجو