از گرستن دیده نتوانست یک ساعت غنود

دوش کز طوفان اشکم آب دریا رفته بود

مردم چشم مرا خون دل از سر می گذشت

گر چه کار دیده از خونابه دل می گشود

آه آتش بار من هر دم برآوردی چو باد