عجب گرش ز حلاوت قلم شکر نشود

ز عشق سیمبران هر که رنگ رخساره

بسان زر نکند کار او چو زر نشود

کسی که در قلم آرد حدیث شکر دوست

چنین که غرقه بحر خرد شدی خواجو

چگونه ز آب سخن دفتر تو تر نشود