صوفی از خرقه برون آمد و زنار ببست

گوئی از جرم قمر زهره زهرا بنمود

سرو را در چمن آواز قیامت بنشست

چون سهی سرو من آن قامت رعنا بنمود

چون بت من گره زلف چلیپا بنمود

گفتمش مرغ دلم از چه بدام تو فتاد

دانه خال سیه بر رخ زیبا بنمود