دانه خال سیه بر رخ زیبا بنمود

صوفی از خرقه برون آمد و زنار ببست

چون بت من گره زلف چلیپا بنمود

گفتمش مرغ دلم از چه بدام تو فتاد

غم سودای ترا شرح چه حاجت چو دلم

بر رخ زرد اثر سر سویدا بنمود

چشم جادوی تو چون دست برآورد به سحر