آبیست که سرچشمه اش از آتش سینه ست

چون سرو من از خانه خرامان بدر آید

هر صبحدم آن ترک پری رخ ز شبستان

چون چشمه خورشید درخشان بدر آید

اشکم که ازین دیده گریان بدر آید

تا کی کشم از سوز دل این آه جگر سوز

هر چند که دود از دل بریان بدر آید