اشکم که ازین دیده گریان بدر آید

هر صبحدم آن ترک پری رخ ز شبستان

چون چشمه خورشید درخشان بدر آید

آبیست که سرچشمه اش از آتش سینه ست

تا کی کشم از سوز دل این آه جگر سوز

هر چند که دود از دل بریان بدر آید

شرطست نه بر چشمه که بر چشم نشانند