گر رخ ننماید دل ذره که رباید

گر صورت جانان نبود دل که ستاند

ور واسطه جان نبود تن به چه پاید

خورشید که در پرده انوار نهانست

بی مهر دل سوخته را نور نباشد

روشن شود آن خانه که شمعیش درآید

گر ابر نگرید دل بستان ز چه خندد