بی مهر دل سوخته را نور نباشد

ور واسطه جان نبود تن به چه پاید

خورشید که در پرده انوار نهانست

گر رخ ننماید دل ذره که رباید

روشن شود آن خانه که شمعیش درآید

گر ابر نگرید دل بستان ز چه خندد

ور می نبود زنگ غم از دل چه زداید