تا سر نکشد سرو سرافراز نیاید

ای خواجه برو باد مپیمای که بلبل

در فصل بهاران ز چمن باز نیاید

گفتم که ز من سرمکش ای سرو روان گفت

هر دل که به دستش نبود رشته دولت

همبازی آن زلف رسن باز نیاید

باز آی و بسوی من بیدل نظری کن