خواستم تا بنویسم سخنی از دل ریش

دوش چون موکب سلطان خیالش برسید

اشکم از دیده روان تا سر راهش بدوید

قلمم را ز سر تیغ زبان خون بچکید

نشنیدیم که نشنید ملامت فرهاد

تا حدیث از لب جان پرور شیرین بشنید