و ارغوان و گلش از راهگذر می روید

آن شکر لب که نباتش ز شکر می روید

از سمن برگ رخش سنبل تر می روید

می رود آب گل از نسترنش می ریزد

بجز آن پسته دهن هیچ سهی سروی را

نار سیمین نشنیدم که ز بر می روید

تا تو در چشم منی از لب سرچشمه چشم