بجز آن پسته دهن هیچ سهی سروی را

از سمن برگ رخش سنبل تر می روید

می رود آب گل از نسترنش می ریزد

و ارغوان و گلش از راهگذر می روید

نار سیمین نشنیدم که ز بر می روید

تا تو در چشم منی از لب سرچشمه چشم

لاله می چینم و در لحظه دگر می روید