نمی باید نمودن زر به طرار

زهی تاری ز زلفت مشگ تاتار

گل روی تو برده آب گلنار

از آن پوشم رخ از زلفت که گویند

بود بی لعل همچون ناردانت

دلم پر نار و اشکم دانه نار

اگر ناوک نمی اندازد از چیست