دلم پر نار و اشکم دانه نار

از آن پوشم رخ از زلفت که گویند

نمی باید نمودن زر به طرار

بود بی لعل همچون ناردانت

اگر ناوک نمی اندازد از چیست

کمان پیوسته بر بالین بیمار

چو عین فتنه شد چشم تو چونست