چو عین فتنه شد چشم تو چونست

دلم پر نار و اشکم دانه نار

اگر ناوک نمی اندازد از چیست

کمان پیوسته بر بالین بیمار

که دائم خفته است و فتنه بیدار

دو چشم سیل بار و روی زردم

شد این رود آور و آن زعفران زار