بیش ازین گوی دلم در خم چوگان مگذار

باغبان را اگر از غیرت بلبل خبرست

گودگر باد صبا را بگلستان مگذار

منکه با زلف چو چوگان تو گوئی نزدم

خواجو ار خلوت دل منزل یارست ترا

عام را گرد سراپرده سلطان مگذار