خواجو ار خلوت دل منزل یارست ترا

گودگر باد صبا را بگلستان مگذار

منکه با زلف چو چوگان تو گوئی نزدم

بیش ازین گوی دلم در خم چوگان مگذار

عام را گرد سراپرده سلطان مگذار