خیمه بر صحرا زد اینک ساربان بدرود باش

می رویم از خاک کویت همچو باد صبحدم

ای بخوبی گلبن بستان جان بدرود باش

ناقه بیرون رفت و اکنون کوس رحلت می زنند

ایکه از هجر تو در دریای خون افتاده ام

از سرشک دیده گوهر فشان بدرود باش

گر ز ما بر خاطرت زین پیش گردی می نشست