ایکه از هجر تو در دریای خون افتاده ام

ای بخوبی گلبن بستان جان بدرود باش

ناقه بیرون رفت و اکنون کوس رحلت می زنند

خیمه بر صحرا زد اینک ساربان بدرود باش

از سرشک دیده گوهر فشان بدرود باش

گر ز ما بر خاطرت زین پیش گردی می نشست

می رویم از پیشت اینک در زمان بدرود باش