قدح کو گوهر کانست در اصل

بشهر عشق سلطان می نهندش

چمن دوزخ بود بی لاله رویان

اگر خود باغ رضوان می نهندش

بمعنی جوهر جان می نهندش

می روشن طلب درظلمت شب

که عین آب حیوان می نهندش