بمعنی جوهر جان می نهندش

چمن دوزخ بود بی لاله رویان

اگر خود باغ رضوان می نهندش

قدح کو گوهر کانست در اصل

می روشن طلب درظلمت شب

که عین آب حیوان می نهندش

هر آن کافر که او قربان عشقست