زانرو که زلف سرزده سر بر خطش نهاد

وجهی نوشته بر ورق روی چون خورش

یانی مگر که خازن سلطان نیکوئی

قفلی زمردین زده بر درج گوهرش

معلوم می شود که چه سوداست در سرش

گر خون چکد ز گفته خواجو عجب مدار

کز درد عشق غرقه خونست دفترش