معلوم می شود که چه سوداست در سرش

یانی مگر که خازن سلطان نیکوئی

قفلی زمردین زده بر درج گوهرش

زانرو که زلف سرزده سر بر خطش نهاد

گر خون چکد ز گفته خواجو عجب مدار

کز درد عشق غرقه خونست دفترش