چنین که خون سیه می رود ز تیغ زبانش

اگر چه پسته دهان در جهان بسند ولیکن

بخنده نمکین پسته کم بود چو دهانش

چگونه شرح دهد خامه حال ریش درونم

شبان تیره خیالست خوابم از غم هجران

ولی چه سود که سلطان چه غم بود ز شبانش

کجا سفینه صبرم ازین میان بدر افتد