شبان تیره خیالست خوابم از غم هجران

بخنده نمکین پسته کم بود چو دهانش

چگونه شرح دهد خامه حال ریش درونم

چنین که خون سیه می رود ز تیغ زبانش

ولی چه سود که سلطان چه غم بود ز شبانش

کجا سفینه صبرم ازین میان بدر افتد

چرا که بحر مودت نه ممکنست کرانش