گمان مبر که روان نبود آب چشم من آندم

چرا که بحر مودت نه ممکنست کرانش

کسی که با تو زمانی دمی برآورد از دل

برون رود ز دل اندیشه زمین و زمانش

که بوستان وجودم نماند آب روانش

لطیفه ئیکه رود در بیان ناله خواجو

برآور از دل و در دم بسمان برسانش