که بوستان وجودم نماند آب روانش

کسی که با تو زمانی دمی برآورد از دل

برون رود ز دل اندیشه زمین و زمانش

گمان مبر که روان نبود آب چشم من آندم

لطیفه ئیکه رود در بیان ناله خواجو

برآور از دل و در دم بسمان برسانش