زانکه دانم که نگنجد سخنی در دهنش

نتواند که شود بلبل بیچاره خموش

چو نسیم سحری بر خورد از نسترنش

دهن تنگ ورا وصف نمی آرم کرد

بسکه در چنگ فراق تو چو نی می نالم

هیچکس نیست که یکبار بگوید مزنش

خواجو از چشمه نوش تو چو راند سخنی