بسکه در چنگ فراق تو چو نی می نالم

چو نسیم سحری بر خورد از نسترنش

دهن تنگ ورا وصف نمی آرم کرد

زانکه دانم که نگنجد سخنی در دهنش

هیچکس نیست که یکبار بگوید مزنش

خواجو از چشمه نوش تو چو راند سخنی

می چکد هر نفسی آب حیات از سخنش