ایکه در عالم بزیبائی و لطفت یار نیست

زانکه هم باشد طبیبانرا غم بیمار خویش

چون نمی بینی کسی که جز تو می گوید سخن

خویشتن می گوی و مینه گوش بر گفتار خویش

با چنین صورت مگر هم خویش باشی یار خویش

ما بچشم خویش رخسار تو نتوانیم دید

دیده بگشای و بچشم خویش بین رخسار خویش