گرفت پیش ره اشکم که لات حین مناص

نه در جمال تو مشتاق را مجال نظر

نه از کمند تو عشاق را امید خلاص

ز قید عشق تو می خواستم که بگریزم

غریض لجه دریای عشق شد خواجو

ولی چو در بکف آرد چه غم خورد غواص