غریض لجه دریای عشق شد خواجو

نه از کمند تو عشاق را امید خلاص

ز قید عشق تو می خواستم که بگریزم

گرفت پیش ره اشکم که لات حین مناص

ولی چو در بکف آرد چه غم خورد غواص