چو ترک خویش گرفتم چه غم خورم ز متاع

برقعه ئی دل ما شاد کن که در غم تو

بسی بخون جگر نسخ کرده ایم رقاع

مرا از آنچه که گیرد حرامی از پس و پیش

بمهد خاک برد با تو دوستی خواجو

که شیر مهر تو خوردست در زمان رضاع